|
شب آماسیده م. وحیدی (م. صبح)
در کوچههای شب در قامت تکیدهی تنهایی از قصههای ربوده شده گفتند، از اساطیر ناهمگون غریب و معجزههای نازیسته تا درختان ناپیدایی افق را باور کنند. هجوم باد بود و شرجی ناپیدا و بی چلچلهگی خاکی که در امتداد پاییز سبزترین باغچه را به اندوه می کشاند؛ تولدی نبود و خندهی لیلا در واهمهی سایهها محو شده بود. از جمعهها گذشتیم از هزارههای زخمی با خاطرات کوچیده و ابرهای ملال و به تکرار رسیدیم به دیمزار خشک ناهموار متروک و هویت خود را در سورههای بیجان سربی یافتیم؛ حصار بود و حصار با گردش خالی سفره و آب و یادهای دوری که بیشوق زادن ترانه میخوانند. اینک ناتوانی دستهای قطع شده در لایتناهی فصلی بیرنگ و تموج واژگانی که در رخوت و سکون غوطه میخورند؛ پرندهای که پرکشید پشت سالها گم شد و طنینش شعری شد در بلوغ رنگها و روزنهها منبع: نبرد خلق شماره ۵۰۷، آدینه ۱ آبان ۱۴۰۵ - ۲۳ اکتبر ۲۰۲۶
|