|
فراسوی خبر ... دوشنبه ۲۱ اردیبهشت نمایش مصلحتی زنان بی حجاب و ادامه مبارزه علیه حجاب اجباری زینت میرهاشمی قتل حکومتی ژینا (مهسا) امینی فراموش نمیشود و نمایشهای تنفرآور حکومتی نیز برای حکومت، شکلی «نرم» از شلاق و زندان است. کارناوالهای حکومتی و اشغال خیابانها، همان خیابانانهایی که رژیم از ترس تکرار قیام گرسنگان و آزادیخواهان، آن را با بسیجیها و شعارهای لمپنی پُر کرده است. این نمایشهای سازمانیافته که با هدایت مداحان، اجرا میشود، در حالی برپا میشود که جنگ برای حکومت «نعمت» بوده، اما برای مردم چیزی جز فقر، تنگدستی و بیکاری، بهویژه برای زنان سرپرست خانوار، به همراه نداشته است.
جای گشتهای سرکوبگر ارشاد را اکنون نمایشهای حکومتی گرفته است؛ نمایشهایی که در آن زنانِ بیحجاب با آرایشهای غلیظ به صحنه آورده میشوند و ویدئوکلیپهایشان با بالاترین کیفیت در شبکههای جهانی منتشر میشود. این در حالی است که رژیم بنیادگرای ولایت فقیه از نخستین روزهای بهقدرترسیدن، زنان را سرکوب کرده و آنان را به ابزاری برای حفظ قدرتِ نرینهسالارانِ حاکم تبدیل کرده است.
اما استفادهِ ابزاری از شمار محدودی زن در این نمایشیهای منزجر کننده آنهم پس از جنبش انقلابی ۱۴۰۱ که با قتل حکومتی مهسا (ژینا) امینی جرقه خورد، معنایی دیگر دارد. جنبش انقلابی ۱۴۰۱، با حضور گستردهِ زنان در صف نخست نبرد خیابانی و با شعار «زن، زندگی، آزادی» گسترش یافت و خیلی زود با شعارهایی چون «مرگ بر دیکتاتور»، «مرگ بر خامنهای» و «ما زن و مرد جنگیم، بجنگ تا بجنگیم» سراسری شد. پیام این جنبش، یعنی امکان سرنگونی رژیم بهدست زنان و مردم معترض به سراسر جهان مخابره شد. از این منظر، نمایشها حکومتی کنونی واکنشی است به کنشگری جنبش سترگ ۱۴۰۱. ژینا امینی تنها بهخاطر چند تار مو جان خود را از دست داد. زنان بسیاری نیز در مقاومت علیه حجاب اجباری، بهعنوان نماد دیکتاتوری جان باختند. مداحان خیابانی، که بازتابدهنده مواضع جناحهای حکومتی اند، این روزها حسابی نانشان در روغن است؛ همانهایی که با فرمان علی خامنه ایِ «آتش به اختیار»، زنان را در خیابان کشتند و به آنان تعرض کردند، امروز از تریبون مداحی میگویند:«هرکسی که چادریه، تاجسرمونه و مثِ خواهرمونه، کمحجابیم که اومده میون میدون، نور چشممون و دختر کشورمونه. آخه کی میگه ظاهر آدما ملاکه؟ در اصل ملاک آدمیت دلِ پاکه.». اخبار منتشر شده واقعیت تلخ تحقیر زنان در این نمایشها را بر ملا می کند. صیغه کردن یک شبه با مزدوران حشدالشعبی تا خواندن خطبه عقد توسط ملاها رواج دارد. هنوز رد شلاق بر بدن زنان، بهجرم برداشتن حجاب اجباری باقی است. هنوز لایحه «حجاب و عفاف» با جریمه های سنگین پابرجاست. هنوز زنانی هستند که به دلیل مقاومت در برابر حجاب اجباری در زندان اند. این همان رژیم ضدزن است؛ رژیمی که زن را تنها برای رکاب زدن در چرخه قدرت مردسالارانه میخواهد. خیابانی که امروز با نور، موسیقی ارتجاعیِ مداحان و این نمایشها اشغال شده، همان خیابانی است که هنوز رد گلوله بر سینهِ دختران و ساچمه بر چشم زنان را در حافظهِ خود دارد. رژیم میتواند صحنه آرایی کند، اما نمی تواند حافظهِ خیابان و گامهای استوار و تکثیر شجاعت جوانان را پاک کند.
|