|
|
|
|
برنامه اقتصادی سیاست «نه جنگ و نه صُلح» چیست؟ منصور امان چکمهپوشان گرداننده ج.ا در لفاظیهای خصمانه علیه آمریکا و ترامپ با یکدیگر به رقابت برخاستهاند و هر روز دامنه تهدیدهایشان را اندکی فراختر میکنند. آنها به صراحت از مُجهز شدن به «بُمب اتُم» حرف میزنند، احتمال حمله موشکی به اُروپا را روی میز میگذارند و نابودی کابلهای اینترنت و کشورهای همسایه ایران در خلیج فارس را یکجا نوید میدهند. مفهوم عملی این رویکرد در بهترین حالت ادامه وضعیت «نه جنگ و نه صلح» است؛ اصطلاحی که حاکمان کشور با آن جریان داشتن یک جنگ اقتصادی گُسترده که بهوسیله مُحاصره زمینی، دریایی و هوایی پُشتیبانی میشود را زیر فرش جارو می کنند. با هر روزی که از این جنگ میگذرد، آثار وخیم آن بر زندگی و معیشت میلیونها نفر عمیقتر و دردناکتر میشود. فقر غذایی بخشهای بیشتری از جامعه را در بر میگیرد و در سوی دیگر، فقر دارویی عوارض آن را تشدید، فراگیر و مُهلک میکند. میلیونها شُغل از بین رفته و خانوارهای بسیاری برای تامین معاش روزمره به فروش وسایل خانه رو آوردهاند، با رسیدن فصل سرما، حتی تهیه لباس گرم برای بسیاری غیرمُمکن شده، کمدرآمدها و کارورزان نان قسطی میخرند و داروی تکی! حاکمیت نه تنها قادر به حل بُحران نیست، بلکه حتی توانایی کارپردازی آن را هم ندارد و در عمل در نظر به مسوولیت مُستقیم آن در حفظ ارزش پول ملی، کُنترُل تورم و ایجاد ثبات اقتصادی، نقش بیکاره را بازی میکند. سُخنگوی دولت در تعریف کاربُردی این نقش توضیح داده است: «در بسیاری از مواقع در یک چرخه معیوب قرار میگیریم؛ حُقوق کارمندان و حُقوقبگیران ثابت را افزایش میدهیم، اما در چرخه تورُم این افزایش حُقوق ظرف ۶ ماه بلعیده میشود و در عمل اثر خود را از دست میدهد.» آنچه که پایور حُکومتی اینجا کاملا خونسرد بدان اعتراف میکند، آنچنان که گویی در باره یکی از روندهای عادی اقتصادی حرف میزند، در حقیقت اعتراف به رها کردن افسار اقتصاد کشور و واگذار نمودن جهتدهی آن به عواملی است که از منطق اقتصادی پیروی نمیکنند. واضح است که تحریم و مُحاصره، درآمد ارزی رژیم جنگ طلب را قطع کرده و آنچه که از قاچاق و پولشویی و کسبوکارهای کثیف بهدست میآورد، خرج هزینههای نظامی از یکطرف و سرکوب جامعه از طرف دیگر میکند. از این رو «پول سخت» یا همان پول مُعتبر سوخت ماشین جنگ و سرکوب میشود و «پول نرم»، پولی که بانک مرکزی در مقیاس انبوه چاپ میکند، چرخ تورُم، گرانی و «چرخه معیوب» را به گردش درمیآورد. نبود یک سیاست اقتصادی روشن برای مهار و مُدیریت بُحران در حقیقت برنامه اقتصادی سیاست «نه جنگ و نه صُلح» است. اولویت اول رژیم حاکم حفظ ساختار قُدرت، منابع حیاتی آن و جلوگیری از سرنگونی است و این را هم در برخورد به مسائلی که مربوط به امنیت و رفاه جامعه میشود عملی میسازد و هم در تصمیمی که درباره بُحران خارجی و جنگ میگیرد، بازتاب میدهد. اما این فقط آنها نیستند که تکلیف خود را با مردُم ایران روشن کردهاند، مردُم ایران نیز بههمین ترتیب تکلیف خود را با حاکمان ستمگر ج.ا روشن کردهاند. زمستان گُذشته آخرین بار نبود که برای تعیین قطعی آمدند. |
|
|
|
|